گذشت زمان بر آنها که منتظر می‌مانند بسیار کند، بر آنها که می‌هراسند بسیار تند، بر آنها که زانوی غم در بغل می‌گیرند بسیار طولانی و بر آنها که به سرخوشی می‌گذرانند بسیار کوتاه است. اما بر آنها که عشق می‌وزند، زمان را هيچگاه آغاز و پایانی نیست چرا كه تنها زمان است كه مي تواند معناي واقعي عشق را متجلي سازد.
 

دیگر صحبتی ار آن برگه ها نشد و اوضاع مدرسه بصورت عادي مي گذشت. معلم نیز ندانست که آیا آنها بعد از کلاس با والدینشان در مورد موضوع کلاس به بحث و صحبت پرداخته اند یا نه، به هر حال گويي اين موضوع را مهم تلقي نكرد. زيرا آن تکلیف هدف معلم را برآورده کرده بود. آن برگه ها نشانگر اين نكته بود كه همه ي دانش آموزان از تک تک همکلاسی هایشان رضايت كامل داشتند ...

از دست بر قضا با گذشت سالها بچه های کلاس از یکدیگر دور افتادند و هر كدام در مكاني ديگر مشغول ادامه تحصيل ، كار و زندگي شدند ...

چند سال بعد، متقارن با شروع جنگ، یکی از دانش آموزاني كه "مارک" نام داشت و به خدمت سربازي اعزام شده بود در جنگ ویتنام کشته شد ! معلمش با خبردار شدن از اين حادثه در مراسم خاکسپاری او شرکت کرد. او تا بحال، یک سرباز ارتشی را در تابوت ندیده بود. پسر کشته شده، جوان خوش قیافه و برازنده ای به نظر می رسید. کلیسا مملو از دوستان سرباز بود. دوستانش با عبور از کنار تابوت وی، مراسم وداع را بجا آوردند. معلم آخرین نفر در این مراسم تودیع بود.
 

به محض اینکه معلم در کنار تابوت قرار گرفت، یکی از سربازانی که مسئول حمل تابوت بود، به سوی او آمد و پرسید : "آیا شما معلم ریاضی مارک نبودید؟" معلم با تکان دادن سر پاسخ داد : "چرا" سرباز ادامه داد : "مارک همیشه درصحبت هایش از شما یاد می کرد. "در حين مراسم تدفین، اکثر همکلاسی هاي قديمي اش برای شركت در مراسم در آنجا گرد هم آمده بودند. پدر و مادر مارک نیز که در آنجا بودند، آشکارا معلوم بود که منتظر ملاقات با معلم مارک هستند.

پدر مارک در حالیکه کیف پولش را از جیبش بیرون می کشید، به معلم گفت :"ما میخواهیم چیزی را به شما نشان دهیم که فکر می کنیم برایتان آشنا باشد. "او با دقت دو برگه کاغذ فرسوده دفتر یادداشت که از ظاهرشان پیدا بود بارها و بارها تا خورده و با نوار چسب بهم متصل شده بودند را از کیفش در آورد. خانم معلم با یک نگاه آنها را شناخت. آن کاغذها، همانی بودند که تمام خوبیهای مارک از دیدگاه دوستانش درونشان نوشته شده بود !

مادر مارک گفت : "از شما به خاطر کاری که انجام دادید متشکریم. همانطور که میبینید مارک آن را همانند گنجی نگه داشته است." همکلاسی های سابق مارک دور هم جمع شدند.
چارلی با کمرویی لبخند زد و گفت : "من هنوز لیست خودم را دارم. اون رو در کشوی بالای میزم گذاشتم."
همسر چاک گفت : "چاک از من خواست که آن را در آلبوم عروسیمان بگذارم."
مارلین گفت : "من هم برای خودم هنوز برگه ام را دارم. آن را توی دفتر خاطراتم گذاشته ام."
سپس ویکی، کیفش را از ساک بیرون کشید و لیست فرسوده اش را به بچه ها نشان داد و گفت :" این همیشه با منه....". "من فکر نمی کنم که کسی لیستش را نگه نداشته باشد."
 

صحبت ها ادامه داشت، انگار كلاسي مثل گذشته ها با همان همكلاسي هاي هميشگي در آنجا تشكيل شده بود فقط جاي مارک خالي بود كه اينك با آرامشي ابدي آرميده بود و دوستي ها را تا ابديت پيوند زده بود. معلم با شنیدن حرف های شاگردانش دیگر طاقت نیاورد، بي امان گریه اش گرفت. او برای مارک و برای همه دوستانش که دیگر او را نمی دیدند، گریه می کرد !!!


سرنوشت انسانها در این جامعه بقدری پیچیده است که ما بعضي وقت ها فراموش می کنیم كه این زندگی روزی به پایان خواهد رسید، و هیچ یک از ما نمی داند که آن روز کی و در كجا اتفاق خواهد افتاد. بنابر این به کسانیکه دوستشان دارید و به آنها توجه دارید بگویید که برایتان مهم و با ارزش هستند، قبل از آنکه برای گفتن اين حقيقت دیر شده باشد. القاء حس دوست داشتن و ايجاد يك حس اعتماد به نفسي كه بتوان به آن تكيه كرد در هيچ لحظه اي از عمر از ياد نخواهد رفت ...
 

واکنش های احساسی می توانند تاثیر شگرفی بر هر

 بخش از زندگی ما داشته باشند. در طول زندگی، فرایند

 اجتماعی شدن و بالغ شدن یک سیستم فیلترینگ در

 مغز ما ایجاد میکند. هر چیزی که وارد احساسات ما می

 شود، قبل از اینکه ما از آن مطلع شویم، فیلتر می شود

این فیلترها بر اساس رفتارها، باورها، ارزشها،

 احساسات، الگوها، و تصورات ما از خودمان شکل می

 گیرد. از آنجا که این فیلترها در درون ما هستند، ما

 معمولاً از وجود آنها آگاهی نداریم اما آنها سخت سر

 جای خودشان قرار دارند و بر هر چیزی که می بینیم،

 درک می کنیم، تجربه میکنیم، همه آدم ها، اخبار و همه

 چیز تاثیر می گذارد.

تمرین کنترل احساسات به این معناست که از فیلترهای

 درونی خود آگاهی پیدا کنید و بتوانید از این طریق

 واکنش های خود را کنترل کنید. باید با طریقه

 پاسخگویی بدنتان در مقابل یک واکنش احساسی آشنا

 شوید. این یکی از راه هایی است که با آن می توانید

 تشخیص دهید و تایید کنید که یک واکنش احساسی

 قوی در حال اتفاق افتادن است.

مثلاً وقتی یک نفر شما را دروغگو خطاب می کند (یا هر

 حرف دیگر که راستی و درستی شما را زیر سوال می

 برد) چه اتفاقی می افتد؟ وقتی کسی درمورد شما از

 توهین های نژادی استفاده می کند، چطور؟

توهین هایی که باعث می شود در برابر درستی خود،

 ایده هایتان یا کسانی که با آنها در ارتباط هستید، حالت

 تدافعی به خود بگیرید، می تواند یک واکنش فوری در

 شما ایجاد کند. در زیر به 6 تکنیک اشاره می کنیم که

 به شما کمک می کند احساساتتان را تحت کنترل خود

 درآورید :

1. حرفی که فرد مقابلتان می زند می تواند احساسات

 شما را به شکل مثبت یا منفی تحریک کند. در هر دو

 صورت، همیشه این خطر وجود دارد که اختیارتان را از

 کف بدهید. به همین دلیل در وهله اول لازم است که

 واکنش احساسی خود را به مخاطبتان تشخیص دهید.

 فقط آن زمان است که می توانید شروع به پاسخگویی

 به آن کنید. برخی علائم می تواند منجر به بالا رفتن

 تپش قلب و تنفس شما شود، شاید میل شدیدی به

 قطع کردن حرف طرف مقابلتان و بالا بردن صدای خود

 پیدا کنید، خط فکری خود را از دست می دهید، یا

 عضلاتتان سفت و سخت می شوند.

2. وقتی تشخیص دادید که یک واکنش احساسی شدید

 در حال نمودار شدن است، باید جهت آن انرژی منفی را

 تغییر دهید. تنفس، توجه شما را دوباره به موضوع اصلی

 برمی گرداند و شما را از آنچه که موجب ناراحتیتان شده

 بود، دور می کند. تنفس عمیق می تواند به شما کمک

 کند، ناراحتی و عصبانیتی که به خاطر حرف طرف

 مقابلتان در شما ایجاد شده بود را از بین ببرید. اگر

 حرفی که طرفتان زد، واقعاً شما را اذیت کرده است،

 سعی کنید تمرکزتان را از روی آن بر روی تنفستان

 منتقل کنید و داخل و خارج شدن آن را کنترل کنید. این

 نوعی تمرین مدیتیشن است و مطمئن باشید که کمک

 زیادی به کنترل احساساتتان می کند. بعلاوه تنفس

 عمیق راه های دیگری هم برای تغییر تمرکزتان وجود

 دارد. مثلاً می توانید روی چیزهای خوب، زمانهایی که

 احساس خیلی خوبی داشته اید فکر کنید.

3. اگر کسی چیزی به شما گفت که ناراحت شدید،

 همیشه به طرف مقابل لبخند بزنید و بعد از او بخواهید

 که کمی در مورد این عقیده اش توضیح بدهد و مسئله

 را باز کند.

4. با کار کردن روی حداقل یکی از نتایج مثبت آن رابطه،

 این تغییر احساس را از بین ببرید.

5. با کسی مشاوره کنید. وقتی قرار باشد به کسی

 کمک کرده و با او مشاوره کنید، دیگر نمی توانید

 عصبانی باقی بمانید.

6. بعد از تمام شدن گفتگو، از خودتان سوال کنید. وقتی

 دوباره به حال و هوای آرام همیشه برگشتید، کمی به

 گفتگویتان فکر کنید و ببینید چه چیز احساسات شما را

 تحریک کرده است. تا می توانید وارد جزئیات شوید.

 سوال کردن از خودتان به شما کمک می کند دفعه بعد

 به چنین موقعیت هایی بهتر واکنش دهید.

یادتان باشد در زندگی همه ما روزهای بد وجود دارد.

 تصور کنید که چقدر احساس بدی پیدا می کنید اگر

 بعدها خبر فوت یا ورشکستگی فردی که حرفهایش موجب ناراحتیتان شده، را بشنوید. پس سعی کنید یا

 هدف آن فرد را از بیان گفته ها پیدا کنید و یا به کلی

 نادیده اش بگیرید.
 

... که تنها کسي که مرا در زندگي شاد مي کند

 کسي است که به من مي گويد: تو مرا

 شاد کردي

... که هرگز نبايد به هديه اي از طرف کودکي، نه گفت

  ... که هميشه براي کسي که به هيچ عنوان قادر

 به کمک کردنش نيستم دعا کنم

... که مهم نيست که زندگي تا چه حد از شما

جدي بودن را انتظار دارد،

همه ما احتياج به دوستي داريم که لحظه اي با وي

به دور از جدي بودن باشيم

... که گاهي تمام چيزهايي که يک نفر مي خواهد،

فقط دستي است براي گرفتن دست

 او، و قلبي است براي فهميدن وي

آموخته ام
 

كه همه مي خواهند روي قله كوه زندگي كنند، اما

تمام شادي ها وقتي رخ مي دهند

 كه در حال بالا رفتن از كوه هستيم..

 

ثروتمند كسي نيست كه بيشترين ها را دارد ، بلكه

كسي است كه به كمترين ها نياز دارد.

شخص ديگري فرصت از دست داده ما را

 تصاحب خواهد کرد

 داريم ، ايجاد كنيم اما سال ها طول مي كشد تا آن زخم ها را التيام بخشم.

كه اگر مايلم پيام عشق را بشنوم ، خود نيز بايستي آن را ارسال كنم.

من یک عمر به خدا دروغ گفتم و خدا هیچ گاه به خاطر

 دروغ هایم مرا تنبیه نکرد. می توانست، اما رسوایم

نساخت و مرا مورد قضاوت قرار نداد. هر آن چه گفتم باور

 کرد و هر بهانه ای آوردم پذیرفت. هر چه خواستم عطا

 کرد و هرگاه خواندمش حاضر شد.
اما من! هرگز حرف خدا را باور نکردم، وعده هایش را

 شنیدم اما نپذیرفتم. چشم هایم را بستم تا خدا را نبینم

 و گوش هایم را نیز، تا صدای خدا را نشنوم. من از خدا

گریختم بی خبر از آن که خدا با من و در من بود.

می خواستم کاخ آرزوهایم را آن طور که دلم می خواهد

 بسازم نه آن گونه که خدا می خواهد. به همین دلیل

 اغلب ساخته هایم ویران شد و زیر خروارها آوار بلا و

مصیبت ماندم. من زیر ویرانه های زندگی دست و پا زدم

و از همه کس کمک خواستم. اما هیچ کس فریادم را

 نشنید و هیچ کس یاریم نکرد. دانستم که نابودی ام

حتمی است. با شرمندگی فریاد زدم خدایا اگر مرا نجات

دهی، اگر ویرانه های زندگی ام را آباد کنی با تو پیمان

می بندم هر چه بگویی همان را انجام دهم. خدایا! نجاتم

 بده که تمام استخوان هایم زیر آوار بلا شکست. در آن

 زمان خدا تنها کسی بود که حرف هایم را باور کرد و مرا

پذیرفت. نمی دانم چگونه اما در کمترین مدت خدا نجاتم

داد. از زیر آوار زندگی بیرون آمدم و دوباره احساس

 آرامش کردم. گفتم: خدای عزیز بگو چه کنم تا محبت تو

 را جبران نمایم.

خدا گفت: هیچ، فقط عشقم را بپذیر و مرا باور کن و بدان

 در همه حال در کنار تو هستم.

گفتم: خدایا عشقت را پذیرفتم و از این لحظه عاشقت

هستم. سپس بی آنکه نظر خدا را بپرسم به ساختن

کاخ رویایی زندگی ام ادامه دادم. اوایل کار هر آنچه را

لازم داشتم از خدا درخواست می کردم و خدا فوری

برایم مهیا می کرد. از درون خوشحال نبودم. نمی شد

هم عاشق خدا شوم و هم به او بی توجه باشم. از

طرفی نمی خواستم در ساختن کاخ آرزوهای زندگی ام

 از خدا نظر بخواهم زیرا سلیقه خدا را نمی پسندیدم. با

 خود گفتم اگر من پشت به خدا کار کنم و از او چیزی در

 خواست نکنم بالاخره او هم مرا ترک می کند و من از

زحمت عشق و عاشقی به خدا راحت می شوم. پشتم

 را به خدا کردم و به کارم ادامه دادم تا این که وجودش

را کاملاً فراموش کردم. در حین کار اگر چیزی لازم داشتم

 از رهگذرانی که از کنارم رد می شدند درخواست کمک

می کردم. عده ای که خدا را می دیدند با تعجب به من و

 به خدا که پشت سرم آماده کمک ایستاده بود نگاه می

کردند و سری به نشانه تاسف تکان داده و می گذشتند.

 اما عده ای دیگر که جز سنگهای طلایی قصرم چیزی

نمی دیدند به کمکم آمدند تا آنها نیز بهره ای ببرند. در

پایان کار همان ها که به کمکم آمده بودند از پشت

خنجری زهرآلود بر قلب زندگی ام فرو کردند. همه

اندوخته هایم را یک شبه به غارت بردند و من ناتوان و

زخمی بر زمین افتادم و فرار آنها را تماشا کردم. آنها به

سرعت از من گریختند همان طور که من از خدا گریختم.

هر چه فریاد زدم صدایم را نشنیدند همان طور که من

صدای خدا را نشنیدم. من که از همه جا ناامید شده

بودم باز خدا را صدا زدم. قبل از آنکه بخوانمش کنار من

حاضر بود. گفتم: خدایا! دیدی چگونه مرا غارت کردند و

گریختند. انتقام مرا از آنها بگیر و کمکم کن که برخیزم.

خدا گفت: تو خود آنها را به زندگی ات فرا خواندی. از

کسانی کمک خواستی که محتاج تر از هر کسی به

کمک بودند.

گفتم: مرا ببخش. من تو را فراموش کردم و به غیر تو

روی آوردم و سزاوار این تنبیه هستم. اینک با تو پیمان

می بندم که اگر دستم را بگیری و بلندم کنی هر چه

گویی همان کنم. دیگر تو را فراموش نخواهم کرد. خدا

تنها کسی بود که حرف ها و سوگندهایم را باور کرد.

نمی دانم چگونه اما متوجه شدم که دوباره می توانم

روی پای خود بایستم و به زودی خدای مهربان نشانم داد

 که چگونه آن دشمنان گریخته مرا، تنبیه کرد.

گفتم: خدا جان بگو چگونه محبت تو را جبران کنم.

خدا گفت: هیچ، فقط عشقم را بپذیر و مرا باور کن و بدان بی آنکه مرا بخوانی همیشه در کنار تو هستم.

گفتم: چرا اصرار داری تو را باور کنم و عشقت را بپذیرم.
گفت: اگر مرا باور کنی خودت را باور می کنی و اگر عشقم را بپذیری وجودت آکنده از عشق می شود. آن وقت به آن لذت عظیمی که در جست و جوی آنی می رسی و دیگر نیازی نیست خود را برای ساختن کاخ رویایی به زحمت بیندازی. چیزی نیست که تو نیازمند آن باشی زیرا تو و من یکی می شویم. بدان که من عشق مطلق، آرامش مطلق و نور مطلق هستم و از هر چیزی بی نیازم. اگر عشقم را بپذیری می شوی نور، آرامش و بی نیاز از هر چیز.